Bazı İnsanlar Kefaret, Bazıları Mertebedir

Hayatımıza giren insanların hepsi bizimle aynı yolda yürümek için gelmez. Kimi bir süreliğine eşlik eder, kimi bir dönüm noktasında karşımıza çıkar, kimi ise hayatımızı değiştiren bir iz bırakıp sessizce gider. Biz çoğu zaman insanları hayatımızda kalıp kalmadıklarıyla değerlendiririz. Oysa belki de asıl bakmamız gereken yer, onların bizde neyi değiştirdiğidir.

Bazı insanlar kefarettir.

Senden bir şey eksiltmek için değil, sende eksik olanı fark ettirmek için gelirler. Tutunduğun yanlışları, tekrar tekrar içine düştüğün döngüleri, kendinden vazgeçtiğin noktaları gösterirler. Bazen bunu öyle sert yaparlar ki canımız yanar. Kırılırız, öfkeleniriz, “Neden benim başıma geldi?” diye sorarız. Fakat zaman geçtikçe anlarız ki yaşadığımız acının altında bir yüzleşme saklıymış.

Bize sınır koymayı öğretirler. Gerektiğinde “hayır” diyebilmeyi, kendimizi başkalarının sevgisi uğruna tüketmemeyi, kendi değerimizi başkasının davranışlarına göre belirlememeyi öğretirler. Kimi zaman affetmeyi, kimi zaman ise affetmenin her şeye yeniden izin vermek olmadığını öğretirler. Ve bazen en büyük ders, artık bırakmayı öğrenmektir.

Onlardan geriye çoğu zaman bir insan değil, tamamlanmış bir ders kalır.

Bazı insanlar ise mertebedir.

Onların gelişi bizi küçültmez, büyütür. Kalbimizi genişletir, sevgimizi derinleştirir, sorumluluğumuzu artırır. Daha güzel sevmeyi, daha doğru yürümeyi, daha olgun susmayı ve gerektiğinde daha cesur konuşmayı öğretirler. Yanlarında kendimizi eksik değil, daha bütün hissederiz.

Böyle insanların varlığı bir ödülden çok emanettir. Çünkü güzel bir insanla karşılaşmak, insanı daha güzel biri olmaya çağırır.

Asıl mesele, hayatımıza giren herkesin kalması değildir. Bazı insanlar yol arkadaşıdır, bazıları yol ayrımı… Bazıları yara olur, bazıları merhem. Fakat hakikat nazarıyla bakabildiğimizde hepsi, kendimizi daha yakından tanımamız için bir vesileye dönüşebilir.

Belki de bu yüzden bazı vedalara yalnızca “kayıp” diye bakmamak gerekir. Bazen biten bir ilişki değildir; bitmesi gereken bir borçtur. Bazen başlayan şey bir yakınlık değildir; insanın kendisine doğru açılan yeni bir mertebenin kapısıdır.

Hayatımıza giren insanları gelişleriyle değil, bizde uyandırdıkları hakikatle okumayı öğrenmeliyiz.

Çünkü kimi insan senden bir yük alır ve gider. Kimi insan sana bir yara bırakır. Kimi insan ise seni o yaranın içinden geçirerek kendine ulaştırır.

Ve belki hayatın en büyük sırrı şudur:

Herkes hayatında kalmak için gelmez. Bazıları seni, kendine geri götürmek için gelir.