Sessiz Tükenmişlik
Bazı yorgunluklar vardır, uykuyla geçmez.
İnsan sabah gözlerini açar, günlük hayatına devam eder, işine gider, insanlarla konuşur, gülümser, sorumluluklarını yerine getirir. Dışarıdan bakıldığında her şey yolundadır. Hatta çevresindekiler onun ne kadar güçlü olduğunu söyler.
Ama kimse bilmez…
İçeride bir yerlerde, uzun zamandır sessizce tükenen bir insan vardır.
Sessiz tükenmişlik tam da budur.
Bağırmadan yorulmak, şikâyet etmeden ağırlaşmak, kimseye belli etmeden içinden “Artık biraz da ben dinlenmek istiyorum” demektir.
Bazen insanın bedeni değil, ruhu yorulur.
Her şeyi yetiştirmeye çalışırken kendine yetişemez. Herkesi düşünürken kendisini unutur. Güçlü görünmek uğruna kırıldığı yerleri saklar. “Ben hallederim” cümlesini o kadar çok tekrarlar ki bir süre sonra gerçekten başka seçeneği olmadığını düşünmeye başlar.
Oysa insan her şeyi halletmek zorunda değildir.
Her zaman güçlü olmak zorunda da değildir.
Bazen hiçbir şey yapmak istememek tembellik değildir. İnsanlardan uzaklaşmak sevgisizlik değildir. Sessiz kalmak küsmek değildir.
Bazen ruh sadece nefes almak ister.
Sessiz tükenmişliğin en zor tarafı, insanın kendi yorgunluğunu bile sorgulamaya başlamasıdır.
“Ben neden böyle oldum?”
“Eskiden her şeye yetişiyordum.”
“Niye artık hiçbir şey beni heyecanlandırmıyor?”
“Bende bir sorun mu var?”
Belki de sorun siz değilsiniz.
Belki çok uzun zamandır kendinizden veriyorsunuzdur.
Belki sürekli güçlü durduğunuz için kimse sizin de desteğe ihtiyaç duyabileceğinizi fark etmemiştir.
Ve belki siz de kendinize bunu söylemeyi unutmuşsunuzdur:
“Benim de dinlenmeye hakkım var.”
Hayat yalnızca üretmek, kazanmak, yetişmek ve başarmaktan ibaret değil.
Bazen bir sabah telefonu kapatıp sessizce kahvenizi içmek…
Bazen hiçbir açıklama yapmadan biraz yalnız kalmak…
Bazen “Bugün bunu yapamayacağım” diyebilmek…
Bazen de yıllardır taşıdığınız bir yükü yere bırakmak gerekir.
Çünkü insan sürekli kendini tüketerek sürdüremez hayatını.
Ruhun da bir sınırı vardır.
Belki bugün kendinize büyük sözler vermek yerine küçük bir iyilik yapın.
Biraz yavaşlayın.
Kendinizi dinleyin.
Ve içinizden şu cümleyi geçirin:
“Ben sadece güçlü olduğum için değerli değilim. Yorulduğumda da, durduğumda da, yeniden başladığımda da değerliyim.”
Çünkü bazen iyileşmek, daha fazlasını yapmak değil;
artık kendinden daha fazlasını istememektir.
